wiersz

Witajcie wczoraj wraz przyjaciółką ułożyliśmy wiersz. Ja zaczynam pisać, a ona pisze od dawna. Na początku chciałem się poddać bo kompletnie nie rozumiałem o co w tym wszystkim chodzi. Jednak ona wierzyła we mnie i pomogła mi stworzyć, ten wiersz: "Gdy człowiekowi jest smutno staje się chłodny i bezuczuciowy na dobro, jak grudniowa, ciemna, mroźna noc, która pali zimnem skórę. Nie patrzy na nic i na nikogo. Jest sam. Zamknięty w swoim umyśle. Jego uczucia są jak deszcz uderzający o kałuże, która wsiąka w ziemię. Nikt go nie rozumie, bo nie chce zderzyć się z samotnością, wolą cieszyć się wolnością, póki nie zetkną się z samotnością. Wtedy otworzą im się oczy. I zrozumieją, jak okropne może być uczucie osamotnienia." zdanie 1 ułożyłem ja sam 2,3,4 - ułożyła moja przyjaciółka 5,6 - znów ja 7,8 - przyjaciółka. Nie wiem czy komuś się spodoba. Według mnie, a się nie znam na tym moje wstawki są głupie, jej są ładne. Ten wiersz jest jak piękno i brzydota. Piękno to zdania dziewczyny która pomagała, a brzydota to moje puste słowa. Oceniajcie co sądzicie o tym wierszu. Życzę miłego dnia Jace.